W sobotę wieczorem, 17 października, Martyna Jakubowicz wystąpiła w sali widowiskowej Miejskiego Ośrodka Kultury w Sulejowie. Koncert w formule unplugged przyciągnął fanów z całego regionu.
Na wstępie wokalistka zaskoczyła zebranych. Stwierdziła mianowicie, że zgubiła okulary i nie będzie mogła czytać (?). Na szczęście zguba szybko się znalazła. Na początek zaprezentowana została piosenka pt. „Violet”. Jakubowicz towarzyszyło dwóch gitarzystów: Dariusz Bafeltowski, częstochowski instrumentalista współpracujący z wokalistką od wielu lat, oraz Jakub Andrzejewski, muzyk pochodzący z Bydgoszczy, związany ze sceną bluesową.

W przerwach między piosenkami pani Martyna czytała fragmenty swojej autobiograficznej książki pt. „Trudna sztuka latania”. Znalazły się w nich ciekawostki z przeszłości, anegdoty, a nawet głębsze przemyślenia. Było to bardzo interesujące i dobrze dopasowane do prezentowanych utworów.
Po kilku mniej znanych piosenkach publiczność usłyszała zapowiedź „prastarej pieśni deweloperskiej”, czyli wielkiego hitu pt. „W domach z betonu nie ma wolnej miłości”. Piosenka promowała pierwszy album Martyny Jakubowicz zatytułowany „Maquillage” wydany w 1983 roku.
Z drugiego albumu pt. „Bardzo groźna księżniczka i ja” pochodził przebój „Żagle tuż nad ziemią”. Płytę tę Martyna Jakubowicz nagrała z Andrzejem Nowakiem, gitarzystą znanym z zespołu TSA. Jednak po rozstaniu z nim odeszła też od blues-rocka w stronę bardziej spokojnych klimatów. I właśnie takie utwory przeważały podczas koncertu.
Martyna Jakubowicz ma wiernych fanów, którzy gorąco przyjmowali wszystkie zaprezentowane w Sulejowie piosenki. Po koncercie artystka chętnie podpisywała płyty i autobiografię. Udzieliła też ciekawego wywiadu autorowi niniejszej notatki.

Bilet kosztował 60 zł. Występ obejrzało około 180 osób.
→ Paweł Reising
18.10.2026
• foto: Mariusz Baryła / Gazeta Trybunalska
• więcej tekstów autora: > tutaj
• więcej o koncertach: > tutaj

Obecny Dyrektor stworzył w MOK bardzo ciekawe miejsce. Pamiętam chociażby rewelacyjny koncert Grażyny Łobaszewskiej, piękny występ Kasi Kołodziejczyk, czy wieczór z piosenkami Agnieszki Osieckiej. Nie zawsze występują gwiazdy pierwszego formatu, ale bywa REWELACYJNIE! Zresztą, jaką przyjemność dawałoby zebranym, gdyby gwiazdeczki grały i śpiewały z playbecku?!
Dziękując za dotychczasowe wspaniałe przeżycia, mam nadzieję, że z tej sceny usłyszę kiedyś swojego ukochanego Chopina czy Beethovena. Dyrektorze Sławomirze Rybaku – do dzieła! Masz już wyrobioną publiczność, spróbuj. Może coś z tego wyjdzie.